പകലുകള്‍ മാഞ്ഞു തുടങുന്നു....

ഇനിയീ പകലിന്റെ നേരമറിയീല
മിഴികളില്‍ പൊഴിയുന്നമുത്തിന്റെ നോവുമറിയീല
ആറ്ദ്രമാം ത്റിസന്ധ്യതന്‍ വാതില്‍ പടിയില്
മിഴിചേറ്ത് പകലിനെ ഓറ്തെടുതീടുവാന്
നേരമിതേറെ ആയെന്നു തോന്നുന്നു.....
വീണ്ടുമൊരായിരം ചിത്റശലഭങള്
ആയിരം കണ്ണുമായ് കാവലിനെത്തു-
ന്നതൊരു ചിത്റമായ് മനസില്‍ തെളിയുന്നു......
ഇനിയില്ല ഇവിടെ ഈ ത്റിസന്ധ്യ നേരത്ത്
പൊഴിയുന്ന കിരണങള്‍ കോറ്തെടുതീടുവാന്
പകലൊ..നിലാവൊ...മഴവില്‍ കിനവോ
ഇനിയില്ല മിഴികളില്......
പൊഴിയുവാന്‍ തുടങുന്നു...
നിഴലും വെള്ച്ചവും നിലാവും
പുസ്തകതാളും മഷിതൂവലും
പിന്നെ കിനാവിന്റെ യേറ്റയിറക്കവും...
എങ്കിലും
ആട്രാതെ എന്നുമേ കൂടെ കരുതിയ
നിന്‍ ഹ്റുതയവും ഇന്നെവിടെ യെന്‍ സഘീ...